SHOWS

2018 Dozen Frederik De Schepper


Dozen is een verzameling van verhalen die niets met elkaar te maken hebben. 

Een kleerrek vol personages die elk hun ei kwijt willen en vertellen wat hen dwars zit. 

Heerlijk Vlaams, hilarisch en geweldig herkenbaar.


---------------


2016 Ge-tic-t Dirk Denys


“Ge-tic-t” is de vertaling van “Toctoc” een hilarische comedie van de Franse auteur Laurent Baffie(°1958). 

Het stuk werd geschreven en voor het eerst opgevoerd in 2001. Het behoort nu al tot één van de Franse klassiekers.

Zes patiënten in de wachtkamer van een psychiater. 

Na vele uren tevergeefs wachten op de dokter proberen ze zelf een groepssessie op te zetten…een soort zelfhulpgroep voor mensen met een “tic”. 

Vinnige dialogen werken voortdurend op de lachspieren. 

Maar hun totaal verschillende karakters kunnen onmogelijk een confllct vermijden… …toch is er na verloop van tijd een grote samenhorigheid…en zelfs een vriendschap ontstaan.


---------------


2015 De Schone Smeerlap Tom Talloen


Ik ben Francis Vandermeulen en…. ja, die schone smeerlap, dat ben ik. 

Pas op, ik vraag u niet om enig begrip of zo, want ik geef toe, wat ik van plan ben, is niet iets waarop ik fier kan zijn. 

Bon… ik ben van plan om mijn vrouw straks te verlaten. 

Ik vertrek met een aangenaam jonger meisje, met wie ik al een jaar een passionele affaire heb. 

Ik weet het, dat is niet fatsoenlijk, wrijf het er nog wat dieper in! 

Ja, ik weet het dat ik hier alles en iedereen achterlaat maar het nieuwe leven dat op mij wacht is zo mooi. 

Ik wil jullie gaan vertellen waarom ik haar verlaat. Zitten jullie goed? Ik kom eraan!


---------------


2014 Pak de poen Dirk Denys


In dit stuk verwisselt een eenvoudige bediende per ongeluk een aktentas en komt thuis met 10 miljoen euro.

Hij probeert zijn vrouw te overtuigen het geld te houden en onmiddellijk te emigreren. 

En dit uitgerekend op zijn verjaardag! 

Een inspecteur op zoek naar drugsgelden, de moordenaar van een drugskoerier en een tweede politieman op zoek naar een perverse cafébezoeker sturen de afreis in de war. 

Hun vrienden en de taxichauffeur raken totaal over hun toeren tijdens enkele dolle uren van totale verwarring.

Lachen geblazen in dit succesblijspel van Ray Cooney!


Orig. titel: “Funny Money” (1994)


---------------


2013 Achter de schermen Dirk Denys


---------------


2012 Een raar koppel Dirk Denys


Het appartement van Olivia is de verzamelplaats van zes vriendinnen, die elke vrijdagavond samen komen om Triviant te spelen.  Olivia is gescheiden en lijkt zich, afgezien van het feit dat ze een enorme sloddervos is, redelijk goed te kunnen redden in haar eentje. Als Florence, een van haar vriendinnen, ook gaat scheiden nodigt Olivia haar onmiddellijk uit een tijdlang bij haar te komen wonen.  Grotere tegenpolen zijn echter ondenkbaar en het duurt dan ook niet lang voor de bom barst tussen “pietje precies” Florence en “rommelige” Olivia. De directe aanleiding hiertoe wordt gevormd door de twee Spaanse broers die in hetzelfde gebouw wonen.  Olivia heeft haar zinnen op hen gezet maar wordt hierin gedwarsboomd door Florence.


---------------


2011 De dag van 't kampioenschap Johan Dewulf


1965,  een zondag in het voorjaar.  Al van ’s morgens vroeg is het In café ‘Germinal’  van Irma en de invalide Valère Vanessche een drukte van jewelste!  Zoon Bert , een bijzonder beloftevol wielrenner, rijdt uitgerekend vandaag in Vlamertinge het kampioenschap voor nieuwelingen. Gezien zijn palmares wordt hij terecht beschouwd als een mogelijk winnaar. Zeker door z’n supportersclub, die er al vroeg verzamelen blaast en onder leiding van zuster Harmonica aan de Heilige Maria voorspoed voor Bert gaat  vragen. Het hele dorp staat in rep en roer, want alles wat met koers te maken heeft, ligt de Ruddervoordenaars, ja,  zelfs tot op de dag van vandaag, nauw aan het hart. Dus komen heel wat dorpsfiguren er de zoon van Irma en Valère- zelf ooit een uitstekend renner- veel succes wensen.  O ja, er is ook nog Zoë, de bedlegerige en inwonende tante van Bert en tegelijk  z’n grootste fan.  En is het niet eigen aan een volks dorpscafé dat aan de toog geruzied wordt en daarbij soms oude wonden worden opengereten? Of ligt dat aan de groeiende nervositeit ?


Wat er ook van zij,  als na de middag de bus naar Vlamertinge is vertrokken, keert de rust in café ‘Germinal’  terug. Terwijl Zoë slaapt, volgt Valère het koersverloop  via de radio. Zal Bert kampioen worden? Of  krijgt het verhaal dat één groot feest zou moeten worden,  toch nog een tragische wending?


Toneelkring “Eligius” heet u graag welkom op deze “ver-Ruddervoordse” bewerking van “De dag dat het kampioenschap van België verreden werd”  van Marc De Bie.


---------------


2010 Het evangelie volgens Marcus Dirk Denys


---------------


2009 Liefde half om half Rik Desmet


---------------


2008 Vrouwenstreken Johan Dewulf


Welkom in De Gilde!


Met het oog op de gemeenteraadsverkiezingen van volgend jaar zal burgemeester Fernand De Gomme, geassisteerd door z’n trouwe schepenen, u straks wegwijs maken in de verwezenlijkingen van de voorbije jaren.


Natuurlijk mag ie na twee ambtstermijnen wel wat tegenwind verwachten… .


Maar wie had gedacht dat die zo hevig u zijn en uitgerekend uit die bepaalde hoek zou komen?


Het mannenbastion wankelt en het gevolg laat zich raden: een crisisberaad, een plan om de tegenpartij een hak te zetten.


Hectische situaties dus!  Geniet vooral van de …. vrouwenstreken!


---------------


2007 Stroom Rik Schrauwen


Stroom is een tragi-komedie in twee bedrijven met veel grappige afwisselingen. Een ironische tragi-komedie is wel een zeer juiste omschrijving.


Het stuk is af en toe een beetje luguber. Er is de tragiek van de onvervulbare droom van de hoofdverpleegster. Er is het jonge verkeersslachtoffer. Er is de onverschilligheid, begrijpelijk indien geen nauwe kennis of familielid, des te pijnlijker indien wel…


“Stroom” is een zeer fijn, eenvoudig, menselijk en herkenbaar geschreven stuk. Tussen de lijnen kan men zeer veel vermoeden.


Een citaat…


“Unfold your thoughts, my dear…”


Vertel aan deze moegestreden man wat u bezwaart.


Tussen haakjes, heeft u mijn kat gezien?


Het is hier zo donker als de nacht!!!


Veel meer bloot geven mogen we niet doen, en dat hoeft ook niet. Hopelijk blijft er wel iets hangen… Een komedie, voel je achteraf wel aan de lachspieren…


---------------


2006 Mistero Buffo Dirk Denys


Het aparte verhaal over het leven en het werk van Jezus – Christus, gezien door de bril van Dario Fo, waarbij menig Heilig Kruis aan spaanders vliegt, zij het altijd met een knipoog en een kwinkslag. Een “monument” uit de theatergeschiedenis uit de jaren zestig vorm geven, is ter viering van een 25 jaar toneel Eligius voor mij een enorm cadeau.


Mistero Buffo, begin jaren zeventig opgevoerd in de beroemde enscenering van de Internationale Nieuwe Scène, te kunnen regisseren is eigenlijk een beetje een droom in vervulling zien gaan.


Daarnaast is het ook een geweldige artistieke uitdaging en misschien wel een gok voor alle medewerkers. We lopen namelijk de kans vergeleken te worden met die beroemde voorstelling. Vandaar dat we ook gewerkt hebben naar een totaal ander resultaat. We gebruiken bewust niet de muziek van INS. De liederen zijn daar waar nodig aangepast, maar de meeste liederen van toen zijn gewoon weggevallen en vervangen door eigentijdse nummers.


Deze composities zijn allen van de hand van Philip Boterman, een muzikale duizendpoot waarmee ik vroeger al vele keren samenwerkte. Een inderhaast samengesteld werkgroepje heeft de taak op zich genomen om de Nederlandse tekst te bewerken en naar ons sappig dialect te transformeren en Ellen Braet heeft samen met Lieselot Segaert een prachtige choreografie uitgewerkt.


Ziedaar de drie voornaamste ingredïenten: tekst, muziek, dans; die de voorstelling zullen vorm geven.


We hopen met deze voorstelling het levensverhaal van Christus even op z’n kop te zetten en tegen een ander licht te houden. Een licht dat, hoop ik, een duidelijker beeld kan geven van onze maatschappelijke en godsdienstige denkbeelden… maar een voorstelling die nergens de bedoeling heeft beledigend te werken.


---------------


2005 Van de brug af gezien Dirk Denys


Ik heb altijd goede herinneringen gehad aan de toneelkring uit Ruddervoorde. Ook na vijf jaar afwezigheid voelde ik me er meteen weer thuis. Het enthousiasme, de inzet, het plezier van toen is blijkbaar niet verdwenen. Ook bij dit toneelstuk, hebben we meer dan eens de “slappe lach” gehad, alhoewel het stuk zelf niet direct aanleiding geeft tot buldergelach. Maar toneelkring “Eligius” heeft duidelijk geen schrik om een zeer realistische voorstelling voor het voetlicht te brengen, die, laten we zeggen duidelijk afwijkt van vorige producties.


Een modern drama, dat vandaag wellicht nog actueler is dan toen het werd gecreëerd (1955), want, zijn we dan zo tolerant geworden tegenover vreemdelingen? Tegenover homoseksualiteit?


Kent een jong meisje vandaag niet dezelfde problemen in haar groei naar volwassenheid? En is het ook vandaag niet moeilijk afstand te doen van iemand die ons dierbaar is zonder jaloers te zijn…?


Om die reden hebben we het stuk dan ook verplaatst in tijd en locatie.


Spelers hebben wekenlang hun eigen gevoeligheden tegenover die van het hoofdpersonage “Bronek Zygalski” geplaatst. En het resultaat van die confrontatie blijkt relevant en eigentijds. Mensen blijven ruzie zoeken met elkaar, maar ze willen dat niet hardop toegeven en wijten het aan “culturele verschillen”. Daarover zou dit stuk kunnen gaan..


---------------


2004 De Vrek Ignace Goethals


Tempo!


Vlot repliceren!


Doseren!


Conflicten opbouwen, à point!


Iets té saignant!


Opnieuw!


Je articulatie verzorgen!


Méér stemvolume!


Besef, dit is jouw scène!


Kijk nog eens in je kookboek en leer je recept van buiten!


Goeie vondst, ga zo door!


Concentratie!


Let op, het loopt weer over!


Speel vanuit de buik!


Koken met liefde, mensen!


Allez, nog één keer opnieuw!


Dat zit! Je staat er!


Wij staan er!…


Goed gekookt vandaag!


Smaakt naar nog!


Proeven nu, en genieten!


Wat zeg je allemaal niet om je spelersgroep op temperatuur te krijgen en tijdig klaar te stomen voor een heerlijk gerecht. Maandenlang hebben we hard gewerkt, meer dan veertig repetities doorwroet, samen een heel groeiproces doorgemaakt.


Ik ben ervan overtuigd dat wie straks mee aan tafel zit, er duim en vingers van af zal likken. Godzijdank konden we bij onze inzet rekenen op een hele kookploeg: een bereidwillige cast van acteurs, dansers en zangers, een muzikant om U tegen te zeggen, een hele werkploeg achter de schermen en de gulle zegen van het bestuur.


Mijn oprechte waardering voor zoveel inzet.


Beste toeschouwer, De Vrek is echt iets voor jou; je bent immers toch een fijnproever, niet?


---------------


2003 Mirandolina Ignace Goethals


Mirandolina is een knappe, jonge vrouw. Na de dood van haar vader heeft zij de leiding van de herberg op zich genomen. De Markies van Forlipopoli en de Graaf van Albafiorita zijn te gast in de herberg. Beide edelen zijn smoor op Mirandolina. Ook te gast is de baron van Ripafratta; hij steekt het niet onder stoelen of banken dat hij een grondige afkeer heeft voor de vrouwelijke sekse.


De adellijke logés maken Mirandolina het hof maar dat die baron haar zo afsnauwt, dit kan zij niet hebben.


Liever dan hem de deur te wijzen, zal zij een aanval lanceren op zijn adellijke trots en hem proberen op de knieën te krijgen. Of zij in haar opzet zal slagen valt nog te bezien. Overigens hoe zullen de ijdele markies en de graaf daarop reageren? En vooral Fabrizio, de knecht des huizes, die al zo lang een oprechte liefde voor haar koestert?


---------------


2002 Zwijg kleine Ignace Goethals


“Zwijg kleine” heet in zijn oorspronkelijke schriftuur een pure zedenkomedie te zijn. In dit genre theater zien we met name een komische schets van een bepaalde groep in de samenleving.


Bij “Zwijg kleine” is dat een familie uit het arbeidersmilieu die ter gelegenheid van een Plechtige Communie aan de feesttafel zit. Er wordt veel gegeten en ook gedronken, en zowat alle cliché-onderwerpen komen ter sprake: eten en drinken uiteraard, vermageren, roken, geld verdienen, de jeugd van tegenwoordig, de paster… Elk personage zit aan de feesttafel met zijn eigenheid, of beter eigenzinnigheid, zijn eigenbelang, zijn vreugde, verdriet, frustatie. Je begrijpt, acht zo verschillende mensen – of zijn het er negen? – aan één tafel, dat moet voor de nodige conflicten zorgen, en waarom niet ook voor enkele, grappige toestanden, zeker als er ook nog een paar boven hun theewater geraken.


Herschreven o.a. in onze streektaal, heb ik veel van de oorspronkelijke versie van “Zwijg kleine” bewaard. Toch is het stuk op bepaalde punten ook grondig gewijzigd. Zo dient “Zwijg kleine” zich hier niet langer als een zedenkomedie aan, maar veeleer als een tragikomedie, een lach-en-een-traan-toneel zeg maar. Hiervoor moest ik een duidelijk hoofdintrige inbouwen. Dat intrige speelt zich af rond vader en moeder Vanhulle en hun zoon Eddie voor wie een Plechtige Communiefeest gehouden wordt.


Van meetaf is het duidelijk dat er elektriciteit in de lucht zit. Moeder wil absoluut niet dat er gedronken wordt, vader van zijn kant “doet in zijn huis wat hij wil”… Wat willen beiden met hun eigenzinnige houding bereiken? De één wil voorkomen, de ander zoekt vergelding. Waarom?


En wie zal uiteindelijk het gelag betalen? Eddie? De andere disgenoten? Hoe zullen zij trouwens op dit sluimerende conflict inspelen? Feit is zeker dat “Zwijg kleine” in toneelkring Eligius wordt opgediend als een brok levensecht en zeer herkenbaar theater. Wie indertijd de uitvergrote, en overigens succesvolle versie van Dirk Tanghe gezien heeft, mag zich nu duidelijk aan iets anders verwachten.


Hopelijk valt ook deze bewerking in de smaak.


---------------


2001 Pappie, hier ben ik! Ignace Goethals


Het zal je maar overkomen. Op de morgen dat je de jaarlijkse Vesaliuslezing moet houden voor meer dan 200 collegae-neurologen van over de hele wereld, uitgerekend op die morgen – hoe is het mogelijk – komen ze je herinneren aan een lang vervlogen slippertje, dat, zo blijkt, niet zonder gevolgen bleef.


En wat erger is: door dit volkomen onverwachte obstakel, dreigt niet alleen je lezing in het gedrang te komen, ook je eer staat op het spel, je nakende promotie, je broodwinning, je duurzame relatie …, kortom zowat alles wat je lief is.


Slachtoffer van die onkiese verwikkeling is dokter William Verkest, befaamd neuroloog aan het U.Z. Maar dokter Verkest zou dokter Verkest niet zijn als het hem niet lukte alle betrokkenen in een wirwar van leugens en halve waarheden mee te slepen, natuurlijk met de ambitie om er weldra als triomfator uit te voorschijn te komen.


Of dit laatste hem werkelijk zal lukken valt nog te bezien. Want zo blijkt, goedbloed dokter Bonny en bezorgde Marga hebben beiden zo hun verrassing in petto…


“Pappie, hier ben ik!” is een vlotte intrigekomedie, vergelijkbaar met “Rijen en vrijen” en “Vijf hoog, het raam uit!”, trouwens van dezelfde auteur, waarbij de verwikkelingen elkaar in ijltempo opvolgen: een ontspannende injectie voor de lachspieren.


Niet te missen dus…


---------------


2000 Romeo en Julia Dirk Denys


De families Montecchi en Capuletti maken elkaar al jarenlang het leven zuur. Als Julia, de dochter van Capuletti, verliefd wordt op Romeo Montecchi, wordt deze oude familievete alleen maar versterkt.


Shakespeares misschien wel meest bekende verhaal werd door de regisseur ter gelegenheid van de twintigste verjaardag van de toneelkring volledig herwerkt. Resultaat is een eigentijdse productie waarin muziek en dans, naast het acteerwerk een belangrijke rol opeisen.


---------------


1999 Op hoop van zegen Dirk Denys


Heist 1900


Wat doet een visser na een verblijf op zee van meer dan zes weken? Juist. Hij brengt zijn tijd aan wal door in de herberg. Alleen de zondagmorgen verlaat hij die gedurende één uur om de mis bij te wonen, want godvruchtig is hij wel. Na de mis zet hij zich terug aan de jenevertafel en komt slechts laat in de middag thuis om zijn roes uit te slapen.


De maandagmorgen is de man vaak nog zo beschonken dat hij zich niet kan bewegen. Gans de familie moet dan in de bres springen om hem, aangekleed, aan boord te dragen.


Een onderdompeling in het frisse zeewater en het rollen van de schuit doen de dronkenschap als bij toverslag verdwijnen.


Dit verhaal is niet verwonderlijk als je weet dat Heist toen met z’n duizend zielen maar eventjes tachtig herbergen telde…


---------------


1998 In de Miroir Dirk Denys


1945

Een West-Vlaams dorpscafé zoals er toentertijd zoveel waren. Boeren kwamen er net als nu over het te droge of te natte weer zeuren… of ze kwamen er hun miserie verdrinken. Je kon er geen snack eten, je kon er niet op een video-game je tegenstander met een laserpistool neerleggen, je kreeg er geen nootjes bij je pint… je kon er alleen maar luidkeels zingen, of dansen, of misschien wel “vogelenpiek” spelen… en je kon er vooral veel drinken.


Het is oorlog, jonge mannen zijn naar Duitsland gaan werken. Dré, een oudere boerenknecht bezoekt dagelijks zijn stamcafé ” De Miroir”… Geld heeft hij niet… maar hij is niet bang om te “blauwen”… en tabak is veel geld waard..


Hazebroucke ligt maar net voorbij de grens. Mon en Martha, de waard en z’n bazige vrouw van de Miroir zien met lede ogen hoe hun klanten bij concurrent “Den Tap” vertier gaan zoeken.


Maar dan is de redding misschien wel nabij: Julien, een jonge gast die meer dan behoorlijk kan zingen, wil “voer ‘n bitje terwe” opnieuw ambiance in “De Miroir” brengen…


---------------


1997 Ter ere van Nonkel Gaston Ignace Goethals


Tien goede redenen om aanwezig te zijn op de koffietafel “Ter ere van Nonkel Gaston”:


1. Ter ere van Nonkel Gaston is een typisch Vlaamse productie, dat wil zeggen een tragikomedie zoals alleen onze Vlaamse auteurs er een kunnen schrijven.


2. Wie zegt “tragikomedie” denkt daar onmiddellijk bij: dit is toneel dat bijzonder herkenbaar is voor het publiek, zowel in de grap als in de ontroering.


3. Om die herkenbaarheid nog te vergroten, het publiek nog dichter bij het gebeuren te betrekken, spelen we dit keer niet op het podium maar in de zaal.  M.a.w. de koffietafel waarrond het gebeuren zich afspeelt, staat vlakbij de toeschouwer opgesteld.


4. Inhoudelijk is “Ter ere van Nonkel Gaston” bijwijlen bijzonder aangrijpend, een andere keer te gek om waar te zijn, soms compleet verrassend.


5. Wie er met ons van overtuigd is dat theater per definitie conflict is, komt hier ruimschoots aan zijn trekken; zelden een stuk gelezen dat zo gauw en zo dwingend van stapel loopt.


6. Waarover het dan gaat?  Over maskers die vallen tijdens een familiereünie (lees: koffietafel) n.a.v. het overlijden van Nonkel Gaston; boeiend hoe de karakters gaandeweg evolueren.


7. Voor liefhebbers van de volkstaal: wij spelen “Ter ere van Nonkel Gaston” in het dialect; ons hielp het in elk geval om heel wat dichter bij de emotie in de tekst te komen.


8. Naast alle werkers achter de schermen treden minstens twintig Ruddervoordenaren (acteurs en figuranten) voor het voetlicht.  Uw aanwezigheid zullen zij bijzonder weten te waarderen.


9. Voor ons die wel honderd uren op dit stuk gewroet hebben, was het een hele uitdaging;  wij zijn oprecht nieuwsgierig naar wat u van ons werk zult denken.


10. Tot slot zijn we er ergens heimelijk van overtuigd: deze productie van de Eligiuskring zult u op de een of andere manier niet licht vergeten…


---------------


1996 Rijen en Vrijen Ignace Goethals


Stel: je bent taxichauffeur van beroep, in Brugge. En ‘s avonds laat, bol je rustig over ’t Zand, als je plots twee straatkerels een oud vrouwtje ziet aftuigen. Wat doe je dan, edelmoedig als je bent? Je ploft je zwaarste voet op de rem, schiet fluks de wagen uit en stuift molenwiekend op het tuig af. Blijkbaar mist je stormramtactiek haar doel niet, want zodra de rekels dat snuivend geweld opmerken, nemen ze halsoverkop de benen.


“Oef”, dat was…” Nauwelijks kun je verademen, want … prompt keert die ouwe taaie zich tegen jou, en mept je een paar keer wild met d’r handtas op je lieve hoofd…Ze briest erbij: “Smèrlappen!”. Je probeert: “Maar mevrouwtje…” Baf! Je duizelt…


Gelukkig voor jou daagt de politie op. Vriendelijk als ze is, voert ze jou eerst voor verzorging naar t A.Z. St.Jan, en een paar uur later, weliswaar nog wat groggy, naar huis, bij vrouwtjelief in Assebroek. Of die deelt in jouw opluchting.


Acht je ‘t mogelijk dat een dergelijk lotgeval je overkomt? Met een beetje goodwill, natuurlijk. Maar hier houdt je verhaal dan ook op. Want vanaf nu kruipen we in de huid van Leo Desmet, taxichauffeur van beroep, in Brugge, jawel, én hoofdpersonage in “Rijen en Vrijen”. En die is, nu hij wordt thuisgebracht, helemáál niet zo opgelucht als jij zou zijn. Juist door z’n moedig, nachtelijk optreden dreigt z’n wel heel excentriek geheim nu elk ogenblik aan het licht te komen. En dat kan hij zich onder geen beding permitteren.


Wat dat geheim nu precies inhoudt, kunnen we uiteraard niemand aan de neus hangen. Maar feit is zeker: onze heel “gewone” taxichauffeur wringt zich in de onmogelijkste bochten om z’n “ongewoon” geheim, en vooral z’n eigen hachje, absoluut veilig te stellen. Hoe hij dat precies aanpakt, moet je zeker zien in “Rijen en Vrijen”, andermaal een swingende intrige-komedie van Ray Cooney, van wie de Ruddervoordse kring vorig jaar nog, met veel bijval “Zes hoog het raam uit” ten tonele voerde.


Op de afspraak!? Een Cooney-knaller om niet te missen!


---------------


1995 Zes hoog het raam uit Dirk Denys

1994 Doe het zelf, neushoorn! Dirk Denys

1993 Zachtjes met de deuren ???

1992 Wat een mooie dag Dirk Denys

1991 Ik ben er... en blijf er Johan Bastiansen

1990 De heksenschool Filip de Baets

1989 Daar gaat de bruid Jan Bonne

1988 De ingebeelde zieke Jan Bonne

1987 Tot nut van 't algemeen Jan Bonne

1986 Mijn man is weer naar zee Etienne Mommerency

1985 Het lijk is zoek Etienne Mommerency

1985 Hoera, de lijken van de wonderdoktoor en de bokskampioen 

zijn netjes opgeruimd Etienne Mommerency

1984 Hoera, 't is een jongen Etienne Mommerency

1983 De wonderdoktoor Etienne Mommerency

1982 De bokskampioen Etienne Mommerency

1981 Opgeruimd staat netjes Etienne Mommerency